Moedertaal

Mijn moeder slaapt op een kokosmat, een karavaan trekt door de woestijn.  Er is zoveel ruimte, dat richting vragen te verwaarlozen is. Ik hoor mijn taal ruizen in ons laatste gesprek. Zij huist in mijn accent en in mijn slaap spreekt zij hardop. Langzaam ontvreemdt zij in een andere taal, verschijnt zij soms nog op…

London

In deze stad zijn er geen vreemden, iedereen woont hier al. Mensen spreken geen taal waarvan je de meeste woorden onthoudt. Je kunt in een tuin blijven slapen, waar het gras onder je knieholtes plakt. Misschien zou je dat willen, ergens blijven kleven.