Zeepkruid

Wees als zeepkruid mijn kind: winterhard in Siberië,zacht voor tere stoffen. Oma verwijdert vlekken ermee uit mijn zeegroene jurk,drogend aan het wasrek op het balkon. We missen de zon,ik draag de onderjurk van oma. Mijn puberteit schemert erdoorheen: begin van borstengroei,hormonen of ik later moeder word, maar eerst een kleinkind zijn:de kameleon. Welke kleuren blijven…

Kleurenwaaier 82

Oma’s panty aangetrokken: haar benen over mijn benen heen. Het is genoeg om een stamboom over te dragen, zegt zij, er blijft niet veel over van mijn DNA met al die kunstgewrichten. Wat wakker blijft in mij, laat ik liever slapen in jou. Wacht nog even op de avondzon tijdens wintermaanden. Niet het roodoranje maar…

Hoe we ons opladen

Tussen kwijtraken en blijven wachtenverlengen we kabels voor een beter bereik,om je te laten struikelen als je binnenkomt. We vormen een comité met plakkerige handenvan zuurstokken en limonade, te sterk gemengd:er zitten gaten in onze harten als de kleine wijzer op de tien staat, volgen we hemtot we naar lege batterijen verlangen,in plus- en mintekens…

Grondstof

Na het spreken houd ik stenen gedachten over.In schrift beitel ik een waterlijn in mijn hoofd, een vlasvezel om mijzelf zachtjes vooruit te duwen,in linnen verdraag ik mij. Toch beweer ik: een waterlijn is geen rivierom te varen. Ik stort mijzelf als cement. Wat zal ik binden? Ik meng maar kom niet verder. Drie gedichten,…

Zaagillusies

Je stopt jezelf in een kist na een halve pirouette zou je een ballerina kunnen zijn maar niet vandaag de goochelaar snijdt je met een zaag doormidden. Je weet dat de bovenste laag van je huid voornamelijk uit dode cellen bestaat. De zaal vraagt zich af of je de binnenkant hebt bekeken of je ziel…

Kunsttijdschrift Vlaanderen

Huiswees Waar zijn de kinderen gebleventussen mij inklampen lakens zich vast aan vochtvergist een schaakbord zich in rijstkorrels aan het einde van de straatbranden waxinelichtjes,bijenwas is geen bindingsmiddel, zij houden zich vast aan het koordover zee gespannen dansen zijnaar vaders toe. Met 12 dichters, die onderweg zijn op de wegen van de poëzie, sta ik…

Enkele reis

Postduiven vliegen alleen naar huisniet naar een ingevoerde bestemming.Ik dacht dat duiven verdwaalde wezens warenemigreerden, daar gezinnen stichtten in elke staddat duivenschijt een compliment was:ons plein staat op de kaart.Duiven werken continent-overschrijdendwater en land zijn voor hen hetzelfdede zee ligt weliswaar bovenop maar dat zand zinken kankan zelfs de kleinste vorm van rots-slijtage niets aan…