fineliner

Passage

Edith de Gilde kende ik van haar gedicht ‘Passage’ van het deurenproject in 5huizen. Edith werd mijn busgenootje en zelfs een keer mijn bedgenootje;), zo kon dat gaan op de poëziebus. Maar all jokes aside…Tijdens de tour droeg ze dat mooie gedicht voor, voor mij. Een gedicht dat mij weer deed denken aan mijn mentor Wim Brands, waarvan ik leerde eilandhoppen.

PASSAGE

SleutelDe gastheer bracht me naar een smalle gang en wees:…Zie je dat deurtje? Daarachter was de tuin van deken Liddell. Alice heeft er gespeeld.

Later las ik over een dichter,
dood voor zijn veertigste. Herlas hem
en zag dat elk gedicht een deurtje had.

Ofwel je drinkt en krimpt en kunt niet bij de sleutel
of eet en groeit en kunt niet door de deur.
Hoe dan ook, je gaat maar door met leven.

Hij niet. Hij vond de juiste maat.

– Edith de Gilde

Ontwerp voor DITenergie

Zo gaaf! DITenergie (onderdeel van Provincie Drenthe) vroeg aan mij om een ontwerp te maken voor een bijeenkomst over duurzame energie. Transformatie, samenwerken en een groene omgeving liet ik terugkomen in de tekening. Ik vond het geweldig om een bijdrage te mogen leveren aan dit maatschappelijke project. Heb je ook een illustratie nodig voor een campagne? Laat mij het weten dan ontwerp ik iets moois!

Big bird out of his cage

big bird in a small cageOoit heeft men onderzocht waar je met je gedachten bent, voordat je een lange reis gaat maken. Eigenlijk ben ik hier niet meer. Het schijnt dat je een maand van te voren al langzaam bent vertrokken. Zo zit ik met mijn gedachten op Sri Lanka.

Met de muziek van Patrick Watson op de achtergrond, ontwierp ik deze tekening met fineliner en potlood. Vol overtuiging begon ik met een Sri Lankaans blad. Maar zoals gedachten weleens vervliegen, zo kregen mijn Aziatische lijnen Afrikaanse trekken. Het resultaat: big bird out of his cage with a little identity crisis.

Zachtjes plassen kan niet in dit huis

huisje in ScuolElke trede deint mee wanneer ik naar beneden loop. Betonkruimels vallen in de kelder. Ik weet dat ik je wakker maak. Je verzint katachtige ogen en clownsgezichten op het houten plafond. Als ik weer boven ben, vraag je naar de wijn uit deze streek. Ik mompel ‘welterusten’ en loop naar een andere kamer.

In dit huis worden wij niet oud. De ramen zijn te klein, laten de wereld gefragmenteerd binnen. Wanneer een buurvrouw zwaait, zie ik nooit haar handen. Vanuit dit huis zwaait niemand terug.

Een zogenaamde zen-modus kun je hier bereiken. De wereld draait zich rustig om zonder het dag en nacht uitvoerig tentoon te stellen. Dat geeft mij de gelegenheid om te verdwijnen in het tekenen van dit ontwerp.

 Scroll to top