Zeepkruid

Wees als zeepkruid mijn kind: winterhard in Siberië,zacht voor tere stoffen. Oma verwijdert vlekken ermee uit mijn zeegroene jurk,drogend aan het wasrek op het balkon. We missen de zon,ik draag de onderjurk van oma. Mijn puberteit schemert erdoorheen: begin van borstengroei,hormonen of ik later moeder word, maar eerst een kleinkind zijn:de kameleon. Welke kleuren blijven…

Struikelen

Het is niet omdat je veter losraakt je de knoop niet goed hebt ingeschatuiteindes in een haast of afleiding klakkeloos hebt strakgetrokkendat de bus amper vertraagt, dat je mensen missen moetin een heelal sterren overslaat omdat je minder weet.Minder mens wil je zijn: kraanvogels vouwen van scriptieseenpersoonsbedden ontbinden van onafhankelijkheidop een hoogpolig tapijt liggen met…

Tankstationbloemen

Als alle wijsvingers zijn gebundeld tot een tekortkoming van mijzelf,ik een ruimte vind in mijn reislusteen reden om te blijvenbehoud ik mijzelf als tankstationbloemen:minder gerangschikt vaak oplossingsgericht.Folie ritselt om mij heen tot iemand mij schuin afsnijdt. Een atlas bladert af, lengtecirkels trekken zich terug uit mijn ruggengraat. Ik buig voor een plek als het water…

Noorse hartschelp

Dagen langs de vloedlijnin grof schelpmateriaal geploegdin een visnet verstrikt geraakt,ergens moet je hier zijntussen eb en vloed, de zeetrekt zich terug. Een hond pistnaast je op het strand. Een mossel,kokkel, wadslak spoelen aan.Ik meet de dikte van de ribbende afstand er tussen, hoe vaakmoet ik je verwarren met een andertot ik je verzamelen kan.

DW B – Vintage

Rapsodie in blauw Lauwwarm is je borstkas,zuurstofarme aders blauw in de brochure. Een bromvlieg landt op je beurse plek,sinds wanneer ben je rottend vlees geworden? De wipwap die je omhoog lanceerdezonder het gewicht van de ander te wegen. Je bewoog, wisselde lucht en grond af,een halve autoband ving het verschil op. Zo gaaf om mee…

Regenplas

Opa zwemt in de zee als hij aan Ceylon denkttussen kwallen verdrink je niet in je verdriet. Ik dans met mijn vader op muziek van zijn lp’s,wanneer ze blijven hangen denk ik aan kwallen. Ik vraag opa of ik op de regen kan staan.Nee, zegt hij, het druipt vanzelf van je af. Ik weet het…

Hoe we ons opladen

Tussen kwijtraken en blijven wachtenverlengen we kabels voor een beter bereik,om je te laten struikelen als je binnenkomt. We vormen een comité met plakkerige handenvan zuurstokken en limonade, te sterk gemengd:er zitten gaten in onze harten als de kleine wijzer op de tien staat, volgen we hemtot we naar lege batterijen verlangen,in plus- en mintekens…

Grondstof

Na het spreken houd ik stenen gedachten over.In schrift beitel ik een waterlijn in mijn hoofd, een vlasvezel om mijzelf zachtjes vooruit te duwen,in linnen verdraag ik mij. Toch beweer ik: een waterlijn is geen rivierom te varen. Ik stort mijzelf als cement. Wat zal ik binden? Ik meng maar kom niet verder. Drie gedichten,…