publicatie

Hoe we ons opladen

Tussen kwijtraken en blijven wachten
verlengen we kabels voor een beter bereik,
om je te laten struikelen als je binnenkomt.

We vormen een comité met plakkerige handen
van zuurstokken en limonade, te sterk gemengd:
er zitten gaten in onze harten

als de kleine wijzer op de tien staat, volgen we hem
tot we naar lege batterijen verlangen,
in plus- en mintekens zijn veranderd.

 

Meander magazine selecteerde uit de inzendingen mijn gedicht ‘Hoe we ons opladen’.

Grondstof

Na het spreken houd ik stenen gedachten over.
In schrift beitel ik een waterlijn in mijn hoofd,

een vlasvezel om mijzelf zachtjes vooruit te duwen,
in linnen verdraag ik mij.

Toch beweer ik: een waterlijn is geen rivier
om te varen. Ik stort mijzelf als cement.

Wat zal ik binden? Ik meng maar kom niet verder.

 

Drie gedichten, waaronder het gedicht Grondstof, zijn gepubliceerd in het tijdschrift Extaze #24.

Zaagillusies

Je stopt jezelf in een kist na een halve pirouette
zou je een ballerina kunnen zijn maar niet vandaag
de goochelaar snijdt je met een zaag doormidden.

Je weet dat de bovenste laag van je huid
voornamelijk uit dode cellen bestaat.

De zaal vraagt zich af of je de binnenkant hebt bekeken
of je ziel een vergaderzaal is wat verder ter tafel komt
weerspiegelt in jezelf.

Soms verandert de goochelaar je in een tijger
je telt je strepen, vindt er één.

Kunsttijdschrift Vlaanderen

Huiswees

Waar zijn de kinderen gebleven
tussen mij in
klampen lakens zich vast aan vocht
vergist een schaakbord zich in rijstkorrels

aan het einde van de straat
branden waxinelichtjes,
bijenwas is geen bindingsmiddel,

zij houden zich vast aan het koord
over zee gespannen dansen zij
naar vaders toe.

 

Met 12 dichters, die onderweg zijn op de wegen van de poëzie, sta ik in een mini-bloemlezing. Xavier Roelens en Laurens Ham stelden de inhoud van dit themanummer samen. Zij vroegen om mijn bijdrage nadat ze het gedicht ‘Huiswees’ lazen in Deux Ex Machina.

1 2 3 6  Scroll to top