Het mood (board) boek

mood (board) boekDe zon geef ik meestal de schuld, wanneer zij scherp door de wolken schijnt. Mijn gedichten laat krimpen tot een snipper papier en het zweet op de illustraties laat druppen. Dan is het tijd voor iets anders. Scrollend door mijn Instagram en Facebook, dacht ik: een mood (board) boek. Een soort scrapbook, maar dan anders. Een aantal leuke foto’s en quote’s die ik had geplaatst, plukte ik van het digitale netwerk en deed ik in een album. Even niet mijn leven in foto’s voorbij zien flitsen op een tijdlijn, maar plakkend aan mijn vingers, drogen en dan pas een andere pagina omslaan. Tip: bij de Hema kun je je Instagramfoto’s laten drukken.

Saint Petersburg

Vanavond houden we elkaars handen zelden vast,
ook het zoenen vertraagt tot we in de hotelkamer zijn.

In de Hermitage zoeken we naar Russische vogels,
ook de mooie dingen blijven bestaan.

We ontmoeten geen vrienden, onze handen zijn
te koud om te schudden.

We hoeven onszelf niet kwijt te raken in deze stad,
alleen onze armen minder te buigen.

Zomeravonden

zomeravondVeel hoefde ik niet te doen, dan naast vreemden te zitten en de wijn te proeven. Dingen aannemen van een onbekende was inmiddels een gewoonte geworden.

Zodra de zon de hoofden in het park met 30 graden verwarmden, werden er geen gedichten geschreven. Kijken dat kon ik, dat neigde naar staren en niet veel later oude T-shirts zoeken in een rieten mand.

Daartussenin sprak ik met mensen die mij wijn gaven of nieuwe technieken leerden, zoals het restylen van T-shirt door Tante Leen of samen illustraties maken met Little Z Handmade. Veel hoefde ik niet te doen, als ik niets kon doen.

 

Zachtjes plassen kan niet in dit huis

huisje in ScuolElke trede deint mee wanneer ik naar beneden loop. Betonkruimels vallen in de kelder. Ik weet dat ik je wakker maak. Je verzint katachtige ogen en clownsgezichten op het houten plafond. Als ik weer boven ben, vraag je naar de wijn uit deze streek. Ik mompel ‘welterusten’ en loop naar een andere kamer.

In dit huis worden wij niet oud. De ramen zijn te klein, laten de wereld gefragmenteerd binnen. Wanneer een buurvrouw zwaait, zie ik nooit haar handen. Vanuit dit huis zwaait niemand terug.

Een zogenaamde zen-modus kun je hier bereiken. De wereld draait zich rustig om zonder het dag en nacht uitvoerig tentoon te stellen. Dat geeft mij de gelegenheid om te verdwijnen in het tekenen van dit ontwerp.

Sollicitatiebrief

Geachte heer, mevrouw,

En hier mijn brief voor u gestreken,
ontplooide woorden op maat gemaakt.
Hij heeft twee keer voor u gebogen,
zijn stelsel in envelop gesmoord.

Ontvouw mijn schrijven, ontvlecht
mijn longen, laat mijn adem beslaan
in uw gezicht.

Ontcijfer mijn woorden, vreet
gecodeerde taal. u hebt toch honger
naar een nieuwe kracht.

1 34 35 36 37 38 40  Scroll to top