London

Londonin deze stad zijn er geen vreemden,
iedereen woont hier al.

mensen spreken geen taal
waarvan je de meeste woorden
onthoudt.

je kunt in een tuin blijven slapen,
waar het gras onder je knieholtes
plakt. misschien zou je dat willen,

ergens blijven kleven.

 

 

Woestijn

soms zijn er vlinders in de woestijn
totdat vleugels zich vergissen in de zon.

jij vertelt over blaren onder een kindervoet.
het zand schaaft de glimlach van je lippen,

ik geef je mijn balsem. wij kunnen weinig delen,
zelden een mening, over wie wij zijn geweest.

Meander magazine

Onlangs won Ellen van de Corput een gedichtenwedstrijd ‘Golven’ van het Meander magazine. In Meander magazine aflevering 444 mocht zij drie dichters kiezen die zij onder de aandacht wilde brengen, zooo gaaf! Ellen heeft twee – nog niet gepubliceerde – gedichten van mij gekozen: ‘De laatste keer dat ik mijn moeder zag’ en ‘Opa’.

 

de laatste keer dat ik mijn moeder zag

er stonden drie huizen in het dorpje,
die door de moesson naar het zuiden dreven.

ergens vielen bananen uit hun tros.
een paar mensen schepten wegen om mij heen,
ik had geen idee uit welk huis zij kwamen.

ik vroeg mij af
hoe zij deze dag wilden onthouden,
niemand had een camera in de hand.

 

opa

je wees vaak naar die zee,
nadat het water de olifanten
naar het binnenland had verdreven.

je geloofde steeds minder in God,
meer in kwallen en zeewier.
geen vleugels maar vinnen, zei je,
om daarmee de eeuwigheid in te duiken.

Jij

jij hoeft mij niet te bewaren als een memoblaadje,
de punten geel omgebogen. wat je moest onthouden
is opgegaan in de theepauze, er hangt nog iets
tussen je tanden.

je hoeft mij niet op te bergen als reserveglazen,
die wankel in de kasten staan. je laat het proosten
achterwege, zolang er geen bekenden binnenkomen.

1 32 33 34 35 36 37  Scroll to top