Filmavond Sonita

I.
We blazen geen bellen naar camera’s
laagjes zeep op lenzen vertroebelen het beeld
dat ze van ons hebben. Ze zoomen uit vanuit Afghanistan
zoomen in vanuit Iran. We vallen naast de kaders
kruipen door de lenzen. Stel ons scherp zoom ons in
tot de grens waar we wazig zijn geworden.

II.
We verkopen oma om het dragen van sluiers
uit te stellen. Meisjes zijn duurder geworden
ik durf het dubbele voor mijzelf te vragen.
’s Nachts ben ik een piano. Ze verbranden
mijn snaren als ik mijn vleugels opensla
kleeft er roet aan mijn longen.

III.
In het weiland vinden we een dood schaap
we weten niet wie we moeten roepen
in een omtrek die nog bij onze leeftijd past.
We wachten af tot één van de natuurwetten
zijn werk doet kijken vooral elkaar aan
wie zijn poten vastbindt wie erover gaat schrijven.

 

Tijdens de poëzieweek heb ik samen met mijn collega’s van de afdeling Cultuur en Maatschappij een filmavond georganiseerd met een gesprek met filmmaker en dichter Nafiss Nia. Voor dit event trad ik op met een deel van deze tekst over de indrukwekkende Movies That Matter film Sonita.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Please enter your name, email and a comment.