Gedichten

Grondstof

Na het spreken houd ik stenen gedachten over.
In schrift beitel ik een waterlijn in mijn hoofd,

een vlasvezel om mijzelf zachtjes vooruit te duwen,
in linnen verdraag ik mij.

Toch beweer ik: een waterlijn is geen rivier
om te varen. Ik stort mijzelf als cement.

Wat zal ik binden? Ik meng maar kom niet verder.

 

Drie gedichten, waaronder het gedicht Grondstof, zijn gepubliceerd in het tijdschrift Extaze #24.

Olifantenpaden

We blijven bekende paden volgen,
het slaapmiddel voor overdag

als we omkijken wordt onze huid dunner.
Het blijft een omweg in de porseleinkast

zien we mogelijkheden om scheurtjes te kweken
voordat we gebroken worden door wat we hebben gekend.

Zijlijnactivist

Met plaksel hars ik mijn hele lichaam,
of het oordeel van buitenaf naar binnen stroomt
weet ik pas als ik de middenlijn bepaal.

De leraar loopt naar de gang als iemand
voor zijn beurt spreekt. Ik zie de middelste rij
die nooit naar buiten kijkt niet per se slimmer worden.

Het ligt niet aan het aantal lessen, maar aan hoe vaak je
naar het plafond wijst. Ik tel de vingers in de lucht
terwijl mijn ruggengraat een middenlijn vormt.

 

Vier gedichten zijn gepubliceerd door De Optimist en Rachel Knepper maakte de prachtige illustratie!

F5 toets

De stad krimpt. Waslijnen zijn dunne flosdraden
waar meeuwenpoten losjes omheen hangen.

Mensen verdampen maar ik vind je nog op Google Maps.
Jouw straten hebben meer kleur dan het grijs dat jij mailde.

Ik heb een maquette voor ons gemaakt. We slapen
in de braamblauwe kamers met advocaatgele accenten.

Je vraagt naar de dikte van betonlagen, de roestvrijstalen deur
vind ik niet terug op de kleurwaaier van de Gamma.

Jouw straten verdwijnen nadat ik F5 drukte,
zoals iemand van ons huis een kelder maakte.

 

Afgelopen zondag trad ik op in de atoomschuilkelder van Amsterdam. Voor dit mini-festival schreef ik het gedicht ‘F5 toets’. Rein Swart schreef een verslag over deze poëtische middag.

1 2 3 4 5 19  Scroll to top