Grondstof

Na het spreken houd ik stenen gedachten over.
In schrift beitel ik een waterlijn in mijn hoofd,

een vlasvezel om mijzelf zachtjes vooruit te duwen,
in linnen verdraag ik mij.

Toch beweer ik: een waterlijn is geen rivier
om te varen. Ik stort mijzelf als cement.

Wat zal ik binden? Ik meng maar kom niet verder.

 

Drie gedichten, waaronder het gedicht Grondstof, zijn gepubliceerd in het tijdschrift Extaze #24.

We gissen naar dagen zoals gister eigenlijk nog volmaakt was.

— Meliza de Vries

Olifantenpaden

We blijven bekende paden volgen,
het slaapmiddel voor overdag

als we omkijken wordt onze huid dunner.
Het blijft een omweg in de porseleinkast

zien we mogelijkheden om scheurtjes te kweken
voordat we gebroken worden door wat we hebben gekend.

Zijlijnactivist

Met plaksel hars ik mijn hele lichaam,
of het oordeel van buitenaf naar binnen stroomt
weet ik pas als ik de middenlijn bepaal.

De leraar loopt naar de gang als iemand
voor zijn beurt spreekt. Ik zie de middelste rij
die nooit naar buiten kijkt niet per se slimmer worden.

Het ligt niet aan het aantal lessen, maar aan hoe vaak je
naar het plafond wijst. Ik tel de vingers in de lucht
terwijl mijn ruggengraat een middenlijn vormt.

 

Vier gedichten zijn gepubliceerd door De Optimist en Rachel Knepper maakte de prachtige illustratie!

De Moanne

Elke maand schrijf ik een column in het Nederlands (mijn Friese schrijfvaardigheid is vrij beperkt) voor het literair tijdschrift De Moanne. Lees mijn eerste column: kleurwijzer.

1 2 3 33  Scroll to top